Opalit Pies syntetyczny kamień, ręcznie szlifowana figurka 1,8 x 2,5 x 8 mm, kamień przyjaźni i nadziei

• Najstarsze znane znaleziska archeologiczne pochodzą z Turcji (9000 lat p.n.e.) i ze Szkocji (7500 lat p.n.e.). O istnieniu psa domowego świadczą egipskie i mezopotamskie rysunki (3000 - 2000 p.n.e.), które przedstawiają psy krótkonogie z zwisającymi uszami.
• W starożytności, gdzie śmierć była wszechobecna, pies był uważany za idealnego przewodnika i towarzysza nie tylko w życiu, ale i w świecie duchów. W jednym z pierwszych świętych pism starożytnych Persów z pierwszego tysiąclecia n.e. stoi, że "świat istnieje tylko dzięki rozumowi psa", a ta myśl zagościła tutaj.
• Na egipskich zabytkach z okresu 3400 - 2100 p.n.e. znajdujemy psa różnie przedstawianego, najczęściej jako charta i zwierzę podobne do naszego jamnika. Dla Egipcjan pies był świętym zwierzęciem, jednak nie osiągnął takiej nietykalności i świętości jak kot. Tak Anubis - egipski bóg, przewodnik i obrońca zmarłych w podziemiach, który pomagał przy ich mumifikacji, był przedstawiany w postaci czarnego psa. Szczególną czcią cieszył się ten bóg w mieście Kynopolis (miasto psów) znajdującym się w środkowym Egipcie, w którego katakumbach znaleziono wiele psich mumii.
• W podziemiach Greków, gdzie panował bóg Hades z żoną Persefoną nad cieniami zmarłych, strzegł pies Kerberos (łac. Cerberus). Ten mitologiczny pies był synem stohłowego olbrzyma Tyfona i półkobiety-półwęża Echidny. Kerberos miał trzy głowy, węże owinięte wokół szyi i ogon kończący się głową smoka. Jego zadaniem było zapobiegać zmarłym opuszczać podziemia i żywym wchodzić do nich. Najstarszy grecki poeta Orfeusz i bohater wojny trojańskiej Odysseusz jednak go oszukali, a największemu greckiemu bohaterowi Herkulesowi udało się wyprowadzić go na powierzchnię, udowadniając w ten sposób swoją siłę, a następnie ponownie go odesłać do podziemi. Z ślin tego psa wyrastała silnie trująca roślina (niebieski omień).
• Z kolei w wierzeniach germańskich uważano, że bohaterowie, którzy znaleźli śmierć na polu bitwy, przeszli bezpośrednio do świata bogów, mężczyźni i kobiety zmarli naturalną śmiercią, zebrani według stanu, odwagi i cnoty, znaleźli swoje miejsce w kręgu światła, podczas gdy zbrodniarze tacy jak kłamcy, mordercy i cudzołożnicy byli zrzucani do podziemi na piekielną plażę zmarłych. Tę krainę zła i zagłady strzegł piekielny pies Garm, bestia z krwią pokrytymi piersiami i otwartym paszczą, atakująca każdego, kto próbował się uwolnić. Odin, najwyższy bóg germańskiej mitologii, przebywał w Walhalli, dokąd jego walkirie (dziewicze istoty demonicznego pochodzenia) przynosiły dusze bohaterów poległych w walce. Według mitologii jego syn Tyr walczył w zagładzie świata z tym piekielnym psem Garmem, w walce obaj wzajemnie się zranili i od tego czasu świat stał się pusty i pusty jak na początku dni.
• Starsi Indowie czcili Xamę jako boga przyszłego życia. Jego posłami były dwa psy, które towarzyszyły zmarłym do jego kręgu. Aby uspokoić i udobruchać oba psy, bramini kładli martwym na tamten świat do rąk nerki ofiarowanych zwierząt.
• Pies był pierwszym zwierzęciem, którego człowiek użył do polowania (około 12000 lat p.n.e.). Psy były cenione za swoją zdolność do polowania w stadach, znajdowania ofiary i obezwładniania jej oraz ostrzegania przed niebezpiecznymi zwierzętami, jak również przed innymi zagrożeniami. Nawet po tym, jak stopniowo rozwijało się rolnictwo, polowanie wciąż pozostawało istotnym źródłem pożywienia, a ludzie często uciekali się do niego w celu ochrony swoich domów i domowych zwierząt przed drapieżnymi zwierzętami.
• Według legendy Kuś założył babilońską rasę. Jego syn Nimrod był zawsze towarzyszony przez psa, który w starożytności był uważany za pierwszego znanego psa myśliwskiego od początku świata.
• Jest znane, że już starzy Celtowie byli doskonałymi hodowcami psów myśliwskich.
• Dobry pies myśliwski cieszył się wśród Germanów wysokim uznaniem i miał wartość dwóch koni. Hodowali go również ze względu na jego nadprzyrodzone zdolności widzenia duchów, ponieważ wierzyli, że wytrenowany pies czuje obecność bogów i ostrzegał o tym, co ludzkim okiem pozostawało ukryte. Wierzono, że pies dzięki swoim doskonałym zmysłom czuje i słyszy rzeczy, które są poza granicami ludzkiego postrzegania.
• Azjatycki zwyczaj karmienia psów martwymi ciałami i tym samym przyspieszania przejścia duszy do życia pozagrobowego wiele uraził i najprawdopodobniej częściowo przyczynił się do żydowskiego i islamskiego poglądu, że psy są nieczyste, co jednak nie przeszkadzało Żydom i muzułmanom używać psa obok koni jako pomocników w polowaniu. W Ewangelii Mateusza napisano: "Nie powinniście świętych rzeczy dawać psom, a wasze perły rzucać świniom." Wydaje się, że dla naszej mentalności charakterystyczne jest, że nam pozostała w pamięci tylko druga połowa zdania jako okrzyk. Mimo to Talmud przekazuje nam piękną genezę psa. Według niej stróż Adamowi nażekał, że z ziemi, z której Bóg stworzył człowieka, leżały wolne resztki, i tak prosił Boga, czy mógłby je wykorzystać do stworzenia jakiejś mniej szlachetnej istoty. Bóg mu to pozwolił, a anioł wziął najpierw glinę i uformował małpę. Ta jednak była niecierpliwa, nie mogła się doczekać, aż będzie gotowy ogon i dlatego uciekła na drzewo. I tak stworzył anioł psa i przypisał mu już gotowy małpi ogon. I ponieważ ten był z delikatnej gliny, fizjonomiczny wyraz psa jest dostrzegany bardziej w jego ogonie niż w jego głowie. Pies ogon zwisający w dół przedstawia smutek, ogon stawiający się daje poczucie radości i kręcenia się z tęsknotą za miłością.
• W antycznej literaturze Greków i Rzymian psy są bardzo często wspomniane jako strażnicy i niezbędni pomocnicy w polowaniu. Bogom blisko. W rzeczywistości psy mogą być zarówno urocze przyjaciółmi, jak i agresywnymi myśliwymi i stróżami, a więc mają również różne nadprzyrodzone odpowiedniki, a to najczęściej pogańskie bóstwa.
• Według mitologii Azteków stworzył psiego demona Xolotl, który towarzyszył słońcu w jego nocnej wędrówce przez podziemia, pierwszego człowieka. Jego imię nosiły również psy, które były dane zmarłym do grobu, aby pokazać im drogę do wiecznego kręgu życia. Irokezi z kolei składali białe psy w ofierze bogom. Przedkolumbijscy Majowie grzebali psa z jego panem, aby towarzyszył mu po wodach życia pozagrobowego. Inkowie przewidywali, że pies swoim wyciem zwiastuje śmierć kogoś bliskiego.
• Podobnie wierzenie, że pies jest przewodnikiem duszy, wyjaśnia również stary perski zwyczaj przyprowadzenia psa do śmiertelnego łoża, aby umierający mógł spojrzeć mu w oczy.
• Psy jako towarzysze najwyższych bogów pojawiają się również w ikonografii, na przykład w Indiach w wedyjskim bóstwie Indra. Towarzyszą także wojownikom i bogom polowania, na przykład celtyckiej bogini Eponie. W kulturach Afryki, Melanezji, Syberii i Ameryki psy i ich dzicy krewni - kojot, szakal i dingo - często są inteligentnymi i chętnymi pomocnikami człowieka.
• W swojej drodze do Indii macedoński król Aleksander Wielki (356 - 323 p.n.e.) stracił swojego ukochanego psa Peritasa. Utrata najwierniejszego towarzysza bolała go tak bardzo, że kazał postawić w historii prawdopodobnie jedyny pomnik. W miejscu ostatniego odpoczynku swojego ulubieńca założył miasto, które nazwał na cześć swojego psa. Psy były częstym tematem na nagrobkach w starożytnym Rzymie, ponieważ ich miłość i oddanie sięgały aż za grób. Dla ciekawostki można dodać, że filozof Sokrates był przyzwyczajony do przywiązywania się do duszy swojego psa. Homer wspomina w jednej ze swoich fascynujących scen swojej Odysei Argosa - psa Odysa. Kiedy Odysseusz po dziesięcioletnim błądzeniu wrócił na Itakę i wszedł do swojego domu, rozpoznał go tylko Argos - jego zawsze oddany wierny pies.
• O psie ateńskiego wojownika i męża stanu Temistoklesa mówi się, że to zwierzę miało pewnego razu wyrazić się przed swoimi zwierzęcymi towarzyszami w ten sposób: "Mój pan rządzi miastem, moja pani mężami, a ja rządzę tą kobietą." Ochrona etycznych zasad lub bezbronnych jednostek należy do ważnych elementów symboliki psa. Za swoje pogardliwe podejście do ludzi znany grecki filozof Diogenes i jego zwolennicy zyskali miano kyników (z greckiego "kyon" - pies). Przyjęli to przezwisko chętnie i ogłosili się psami moralności.
• Podobnie według łacińskiego słownictwa o podobnym znaczeniu członkowie zakonu św. Dominika - dominikanie za konsekwentną obronę chrześcijańskich doktryn byli nazywani "psami Pana".
• W Chinach istnieje także buddyjski Lewy pies, czyli pies Fo strzegący prawa. Pies jako symbol wierności (w przeciwieństwie do lisa, która już w starożytnych kulturach była synonimem przebiegłości i podstępu) znalazł swoje stałe miejsce w chrześcijańskiej symbolice. Na przykład jeden z wielu nagrobków wyraża wierność czteronogiego przyjaciela tymi słowami: "Kiedy wierność w tym świecie zniknęła, wtedy za swoje siedlisko serce psa wybrała".
• Przez kilka tysięcy lat człowiek zaczął z psem stopniowo się zżywać i znajdował w nim wiernego towarzysza. Cenił go nie tylko za jego szybkość, siłę i odwagę, ale także zdawał sobie sprawę, że to zwierzę obdarzone jest intuicją i tajemniczą mocą. To dotyczyło i dotyczy polowania i myślistwa. Nie ma chyba zwierzęcia - poza kotem - które byśmy znali lepiej niż psa, które byśmy bardziej kochali i któremu byśmy bardziej ufali. Ten fizyczny i emocjonalny związek nabiera znaczenia zwłaszcza dzisiaj, gdy człowiek w mieście czuje się odizolowany i do pewnego stopnia zagrożony. Jednak w takim świecie żyje obok niego także pies. Należy podkreślić, że lecznicze skutki współżycia z psem nie są odkryciem nowoczesnej psychologii - ludzie znają je od kilku tysięcy lat.
• Chociaż człowiek uczynił z dzikiego psa swojego sojusznika, a pies okazuje mu miłość i wierność, to jednak w praktyce przekonujemy się, że stosunek niektórych ludzi pozostaje do niego nieprzyjazny. Nic nowego pod słońcem, jednak w XXI wieku jest to stan alarmujący i ostrzegający.

OPALIT - SPOKÓJ - INTUICJA - ENERGIA - RÓWNOWAGA
(SYNTETYCZNY KAMIEŃ) Wyrównuje energię jing i jang, kamień nadziei, przyjaźni i pragnienia, poprawia komunikację, wspiera wytrwałość, spokój i równowagę, łagodzi depresję i trudności, jest kamieniem miłości, odpowiednim do umacniania wzajemnych romantycznych relacji i wierności

• opalit to syntetyczne szkło - charakteryzuje się szczególnym efektem optycznym, który przypomina niebieski blask kamienia księżycowego
• wzmacnia wolę życia i cieszenie się życiem
• kamień handlowców, pomaga w realizacji działań handlowych
• talizman do gromadzenia materialnego bogactwa
• łagodzi depresję, tłumi agresywne zachowanie, poprawia nastrój
• wzmacnia zdolności komunikacyjne
• kamień ochronny na długie podróże
• poprawia spostrzegawczość
• pomaga w podejmowaniu decyzji i rozwiązywaniu problemów, zdolności zmiany swojego życia, danej sytuacji, relacji i planów na przyszłość
• kamień relaksacyjny i medytacyjny

W Feng Shui wzmacnia energię ognia, jest kolorem bogactwa i luksusu.

ZDROWOTNE DZIAŁANIE

• wszechstronne właściwości lecznicze
• bezsenność, przeziębienia
• stabilizuje wahania nastroju
• pomaga przezwyciężyć zmęczenie
• odpowiedni przy zaburzeniach seksualności, apetytu i słabego przeżycia
• talizman przy porodzie
• dodatek przy bólach głowy, dla wsparcia spokoju i relaksacji
• pomaga oczyścić krew i nerki
• zwiększa energię i przezwycięża zmęczenie
• wierzy się, że opalit przynosi sukces w biznesie i przy realizacji działań handlowych

CZYSZCZENIE I NAŁADOWANIE

• Opalit czyścimy pod strumieniem bieżącej wody, lub w misce z wodą i solą
• Opalit ładujemy na świetle księżyca