KM Camino Zapałki kominkowe długie 10 cm 50 sztuk

Do rozpalania ognia naszym przodkom z epoki kamiennej służyły dwie odpowiednie zapałki, które trzeły tak długo, aż osiągnęły tarcie o odpowiedniej temperaturze. Następnie do nich dodawali tlen i dmuchaniem ogień rozniecili. Ten system jest używany u prymitywnych narodów do dziś. Później ludziom udało się opracować krzesiwo, gdzie iskra zapalała hubkę. Potem ludzie wynaleźli chemiczne zapalniczki i zapałki.

• Obecnie większość zapałek zapala się wyłącznie w wyniku energicznego zatarcia główki o specjalnie przygotowaną powierzchnię - zapałkę.
• To rozwiązanie praktycznie wyklucza samoczynne czy niekontrolowane zapalenie zapałki przypadkowym otarciem zapałki o inny powierzchnię.
• Wcześniej długo używano zapałek fosforowych, które zapalały się przy energicznym zatarciu o jakikolwiek suchy i szorstki powierzchnię (np. o podeszwę buta).

Główka zapałek składa się obecnie głównie z chloranu potasu, siarczku antymonowego, siarki, barwnika i mielonego szkła, które nadaje główce chropowatość, aby zwiększyć tarcie. Drewno zapałek jest nasycone płynnym parafiną, co ułatwia palenie i fosforanem sodu, który zapobiega tlenieniu zapałki po zgaszeniu płomienia. Zapałka zawiera czerwony fosfor, mielone szkło i spoiwo. Zatarcie zapałki o zapałkę powoduje w punkcie styku temperaturę około 200 - 1100 °C, co wystarcza do zapalenia główki i następnie drewna. Ten rodzaj nazywa się zapałkami bezpieczeństwa.

Wynalazł je w roku 1848 frankfurcki profesor chemii Rudolph Christian Boettger (1806-1861). O wynalazku w Niemczech nie było zainteresowania, więc kupili go Szwedzi. Szwed Johan Edward Lundström zapałki udoskonalił, zaopatrzył je w wysuwaną pudełko, i zaczął je w 1855 roku przemysłowo produkować. Na przełomie XIX i XX wieku główki z materiału, który zawierał trujący biały fosfor lub siarczek fosforu. Biały fosfor został zakazany do produkcji zapałek w 1903 roku.