KM Camino Maxi zapałki kominkowe 20 cm 45 sztuk

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Podpalaj w bezpiecznej odległości od ciała.

Do rozpalania ognia naszym przodkom z epoki kamiennej służyły dwie odpowiednie zapałki, które trzeły tak długo, aż osiągnęły odpowiednią temperaturę na powierzchni tarcia. Następnie dodawali do nich węgiel i dmuchając ogień rozniecili. Ten system jest używany przez prymitywne narody do dziś. Później udało się ludziom opracować krzesiwo, gdzie iskra wykrzesana zapalała hubkę. Potem ludzie wynaleźli chemiczne zapalniczki i zapałki.

• Obecnie większość zapałek zapala się wyłącznie w wyniku energicznego zatarcia główki o specjalnie przygotowaną powierzchnię - zapałkę.
• To rozwiązanie praktycznie wyklucza samoczynne czy niekontrolowane zapalenie zapałki przypadkowym otarciem zapałki o inny powierzchnię.
• Wcześniej długo używano zapałek fosforowych, które zapalały się przy energicznym zatarciu o jakąkolwiek suchą i szorstką powierzchnię (np. o podeszwę buta).

Główka zapałek składa się obecnie głównie z chlorku potasu, sulfidu antymonowego, siarki, barwnika i mielonego szkła, które nadaje główce chropowatość, aby zwiększyć tarcie. Drewno zapałek jest nasycone płynnym parafiną, co ułatwia palenie oraz fosforanem sodu, który zapobiega tlenieniu zapałki po zgaszeniu płomienia. Zapałka zawiera czerwony fosfor, mielone szkło i spoiwo. Zatarcie zapałki o zapałkę powoduje w punkcie styku temperaturę około 200 - 1100 °C, co wystarcza do zapalenia główki i następnie drewna. Ten rodzaj nazywa się zapałkami bezpieczeństwa.

Wynalazł je w 1848 roku frankfurcki profesor chemii Rudolph Christian Boettger (1806-1861). O wynalazku w Niemczech nie było zainteresowania, więc kupili go Szwedzi. Szwed Johan Edward Lundström udoskonalił zapałki, opatrując je także wysuwanym pudełkiem, i zaczął je w 1855 roku produkować przemysłowo. Na przełomie XIX i XX wieku główki z materiału, który zawierał trujący biały fosfor lub sulfid fosforu. Biały fosfor został zakazany do produkcji zapałek w 1903 roku.