Diva & Nice Lusterko powiększające z przyssawkami 10 x powiększa, 9 cm

Pierwszym lustrem z pewnością była wodna powierzchnia, gdzie ludzie mogli obserwować obraz swojego otoczenia lub także swój “obrazek”. Zdarza się, że w 6. tysiącleciu p.n.e. pojawiają się wypolerowane obsydianowe płytki, które służyły jako lustra. Od 2. wieku p.n.e. zaczęto wytwarzać lustra metalowe z wypolerowanego brązu. Te lustra powszechnie używali starożytni Egipcjanie, Grecy i Rzymianie. Grecy i Rzymianie czasami do podobnych celów używali także wypolerowanego srebra.

Użycie szklanych luster datowane jest od średniowiecza. Pierwsze rodzaje tych luster pojawiają się w włoskich Wenecji około roku 1300, od 16. wieku zaczęto je produkować na dużą skalę. Pierwotny sposób produkcji polegał na pokrywaniu tylnej strony szkła połączeniem rtęci i cyny. Pierwszy próbę użycia do tego celu roztworu srebra przeprowadził niemiecki chemik Justus von Liebig w roku 1836.
Stopniowo rozwijano różne metody produkcji, zależne od sposobu redukcji srebrnych soli do srebrnego metalu.
Dziś używa się roztworu azotanu srebra, który wylewa się na powierzchnię szkła i pozostawia do działania przez około 1 godzinę. W tym czasie stopniowo dochodzi do redukcji azotanu srebra do srebrnego metalu. Ta warstewka jest osuszona, pokryta szelakiem i malowana charakterystycznym brązowym kolorem. W ostatnim czasie do produkcji luster używa się także aluminium, które ma m.in. tę zaletę, że lepiej opiera się korozji (utlenianiu).

Produkuje się także lustra do przemysłowych i naukowych celów. Te często wykonuje się poprzez odparowywanie srebra, rhodium lub aluminium i ich osadzanie na przedniej stronie szlifowanego szkła w próżni. Warstwa odbijająca osiąga grubość około 0,1 mikrometra i musi być powierzchniowo chroniona (krzemianem).