Abella Lusterko powiększające podwójne 1 sztuka różne kolory

Pierwszym lustrem była zapewne powierzchnia wody, gdzie ludzie mogli obserwować obraz swojego otoczenia lub także swój „rysunek”. Niekiedy w 6. tysiącleciu p.n.e. pojawiają się wypolerowane obsydianowe płyty, które służyły jako lustra. Od 2. wieku p.n.e. zaczynają się wytwarzać metalowe lustra z wypolerowanego brązu. Te lustra ogólnie używali starożytni Egipcjanie, Grecy i Rzymianie. Grecy i Rzymianie czasami do podobnych celów używali także wypolerowanego srebra.

Użycie szklanych luster datowane jest od średniowiecza. Pierwsze rodzaje tych luster pojawiają się w włoskich Wenecji około roku 1300, od 16. wieku zaczynają się tu już wytwarzać w dużych ilościach. Oryginalny sposób produkcji polegał na pokrywaniu tylnej strony szkła połączeniem rtęci i cyny. Pierwszy próbę osiągnięcia tego celu roztworem srebra przeprowadził niemiecki chemik Justus von Liebig w roku 1836.
Stopniowo były rozwijane różne metody produkcji, zależne od sposobu redukcji srebrnych soli do metalowego srebra.
Dziś używa się roztworu azotanu srebra, który wylewa się na powierzchnię szkła i pozostawia do działania przez około 1 godzinę. W tym czasie stopniowo dochodzi do redukcji azotanu srebra do metalowego srebra. Ta warstewka jest osuszona, pokryta szelakiem i malowana charakterystycznym brązowym kolorem. W ostatnim czasie do produkcji luster używa się także aluminium, które ma m.in. tę zaletę, że lepiej odporne jest na korozję (utlenianie).

Wytwarzane są także lustra do przemysłowych i naukowych celów. Te są często wytwarzane przez odparowywanie srebra, rhodium lub aluminium i ich osadzanie na przedniej powierzchni szlifowanego szkła w próżni. Warstwa odbijająca osiąga grubość około 0,1 mikrometra i musi być powierzchniowo chroniona (kremem).