Abella Lusterko stołowe 8 x 12 cm 1 sztuka

Pierwszym lustrem prawdopodobnie była tafla wody, gdzie ludzie mogli obserwować odbicie swojego otoczenia lub także swój “rysunek”. Około 6. tysiąclecia p.n.e. pojawiają się wypolerowane obsydianowe płyty, które służyły jako lustra. Od II wieku p.n.e. zaczęto wytwarzać lustra metalowe z wypolerowanego brązu. Te lustra ogólnie używali starsi Egipcjanie, Grecy i Rzymianie. Grecy i Rzymianie czasami do podobnych celów używali również wypolerowanego srebra.

Użycie luster szklanych datowane jest od średniowiecza. Pierwsze rodzaje tych luster pojawiają się w włoskich Wenecji około roku 1300, od XVI wieku zaczęto je tu produkować w dużych ilościach. Pierwotny sposób produkcji polegał na pokrywaniu tylnej strony szkła połączeniem rtęci i cyny. Pierwszy próbę pożądania do tego celu roztwór srebra przeprowadził niemiecki chemik Justus von Liebig w roku 1836.
Stopniowo rozwijano różne metody produkcji, zależne od sposobu redukcji srebrnych soli do srebrnego metalu.
Dziś używa się roztworu azotanu srebra, który wylewa się na powierzchnię szkła i pozostawia do działania przez około 1 godzinę. W tym czasie stopniowo dochodzi do redukcji azotanu srebra do srebrnego metalu. Ta warstewka jest osuszana, pokrywana szelakiem i barwiona charakterystycznym brązowym kolorem. W ostatnich czasach do produkcji luster używa się także aluminium, które ma m.in. tę zaletę, że lepiej opiera się korozji (utlenianiu).

Produkuje się także lustra do celów przemysłowych i naukowych. Często są one wytwarzane poprzez odparowanie srebra, rodu lub aluminium i osadzanie ich na przedniej powierzchni szlifowanego szkła w próżni. Warstwa odbijająca osiąga grubość około 0,1 mikrometra i musi być powierzchniowo chroniona (szkłem).