Abella Lusterko okrągłe powiększające 15 cm

Pierwszym lustrem była prawdopodobnie powierzchnia wody, gdzie ludzie mogli obserwować obraz swojego otoczenia lub także swoje "odbicie". W okolicach VI tysiąclecia p.n.e. pojawiają się wypolerowane obsydianowe płyty, które służą jako lustra. Od II wieku p.n.e. zaczynają być produkowane metalowe lustra z polerowanego brązu. Lustra te powszechnie używali starzy Egipcjanie, Grecy i Rzymianie. Grecy i Rzymianie czasami do podobnych celów używali także polerowanego srebra.

Użycie szklanych luster datowane jest od średniowiecza. Pierwsze rodzaje tych luster pojawiają się w włoskiej Wenecji około roku 1300, od XVI wieku są tam już produkowane w dużych ilościach. Oryginalna metoda produkcji polegała na pokryciu tylnej strony szkła połączeniem rtęci i cyny. Pierwszą próbę użycia do tego celu roztworu srebra przeprowadził niemiecki chemik Justus von Liebig w roku 1836.
Stopniowo rozwijano różne metody produkcji, zależne od sposobu redukcji soli srebra do srebra metalicznego.
Dziś używa się roztworu azotanu srebra, który wylewa się na powierzchnię szkła i pozostawia do działania na około 1 godzinę. W tym czasie następuje stopniowa redukcja azotanu srebra do srebra metalicznego. Ta warstwa wysycha, pokrywa się szelakiem i maluje charakterystycznym brązowym kolorem.
W ostatnim czasie do produkcji luster używa się także aluminium, które ma m.in. tę zaletę, że lepiej odporne jest na korozję (utlenianie).

Produkuje się także lustra do celów przemysłowych i naukowych. Często są one wytwarzane przez odparowywanie srebra, rhodium lub aluminium i ich osadzanie na przedniej powierzchni szlifowanego szkła w warunkach próżni. Warstwa odbijająca osiąga grubość około 0,1 mikrometra i musi być chroniona powierzchniowo (krzemem).