Abella Lusterko okrągłe powiększające 12,1 cm

Pierwszym lustrem prawdopodobnie była powierzchnia wody, gdzie ludzie mogli obserwować obraz swojego otoczenia lub także swój „wizerunek”. Czasami w VI tysiącleciu p.n.e. pojawiają się wypolerowane obsydianowe płyty, które służą jako lustra. Od II wieku p.n.e. zaczynają być produkowane metalowe lustra z polerowanej miedzi. Te lustra ogólnie używali starożytni Egipcjanie, Grecy i Rzymianie. Grecy i Rzymianie czasami w podobnym celu używali również polerowanego srebra.

Użycie szklanych luster datowane jest od średniowiecza. Pierwsze rodzaje tych luster pojawiają się w włoskiej Wenecji około roku 1300, od XVI wieku zaczynają być tam produkowane w dużych ilościach. Oryginalny sposób produkcji polegał na pokryciu tylnej strony szkła połączeniem rtęci i cyny. Pierwszą próbę użycia do tego celu roztworu srebra przeprowadził niemiecki chemik Justus von Liebig w 1836 roku.
Stopniowo rozwijano różne metody produkcji, zależne od sposobu redukcji soli srebra do srebra metalicznego.
Dziś używa się roztworu azotanu srebra, który wylewa się na powierzchnię szkła i pozostawia na około 1 godzinę. W tym czasie stopniowo dochodzi do redukcji azotanu srebra do srebra metalicznego. Ta warstewka jest osuszona, pokryta szelakiem i malowana charakterystycznym brązowym kolorem.
Ostatnio do produkcji luster zaczęto również używać aluminium, które ma m.in. tę zaletę, że lepiej odporne jest na korozję (utlenianie).

Wytwarzane są również lustra do celów przemysłowych i naukowych. Są one często wytwarzane przez odparowywanie srebra, rodu lub aluminium i ich osadzanie na przedniej powierzchni szlifowanego szkła w próżni. Warstwa odbijająca osiąga grubość około 0,1 mikrometra i musi być chroniona powierzchniowo (krzemem).