Abella Lusterko 9 x 5 cm 8R

Pierwszym lustrem prawdopodobnie była powierzchnia wody, gdzie ludzie mogli obserwować obraz swojego otoczenia lub także swój “wizerunek”. Czasem w VI tysiącleciu p.n.e. pojawiają się wypolerowane obsydianowe płyty, które służą jako lustra. Od II wieku p.n.e. zaczynają być produkowane metalowe lustra z polerowanego brązu. Te lustra ogólnie używali starsi Egipcjanie, Grecy i Rzymianie. Grecy i Rzymianie czasami do podobnych celów używali także polerowanego srebra.

Użycie szklanych luster datowane jest od średniowiecza. Pierwsze rodzaje tych luster pojawiają się w włoskiej Wenecji około roku 1300, od XVI wieku są tam już produkowane w dużych ilościach. Pierwotny sposób produkcji polegał na pokrywaniu tylnej strony szkła połączeniem rtęci i cyny. Pierwszą próbę użycia do tego celu roztworu srebra przeprowadził niemiecki chemik Justus von Liebig w roku 1836.
Stopniowo rozwijano różne metody produkcji, zależne od sposobu redukcji soli srebra do srebra metalicznego.
Dziś używa się roztworu azotanu srebra, który wylewa się na powierzchnię szkła i pozostawia do działania na około 1 godzinę. W tym czasie stopniowo zachodzi redukcja azotanu srebra do srebra metalicznego. Ta warstewka jest suszona, pokrywana szelakiem i malowana charakterystycznym brązowym kolorem. W ostatnim czasie do produkcji luster zaczęto również używać aluminium, które ma m.in. tę zaletę, że lepiej odporne jest na korozję (utlenianie).

Wytwarzane są także lustra do celów przemysłowych i naukowych. Te często wytwarzane są przez odparowywanie srebra, rodu lub aluminium i ich osadzanie na przedniej powierzchni szlifowanego szkła w próżni. Warstwa odbijająca osiąga grubość około 0,1 mikrometra i musi być chroniona powierzchniowo (krzemem).