Abella Lustro 18 x 24 cm różne kolory 1 sztuka 218

Pierwszym lustrem prawdopodobnie była powierzchnia wody, gdzie ludzie mogli obserwować obraz swojego otoczenia lub także swój „rysunek”. Czasami w 6. tysiącleciu p.n.e. pojawiają się wypolerowane obsydianowe płyty, które służyły jako lustra. Od 2. wieku p.n.e. zaczęto wytwarzać metalowe lustra z wypolerowanego brązu. Te lustra ogólnie używali starsi Egipcjanie, Grecy i Rzymianie. Grecy i Rzymianie czasami do podobnych celów używali także wypolerowanego srebra.

Użycie szklanych luster datowane jest na średniowiecze. Pierwsze rodzaje tych luster pojawiają się w weneckich Wenecji około roku 1300, od 16. wieku zaczęto je tu już wytwarzać w dużych ilościach. Pierwotna metoda produkcji polegała na pokryciu tylnej strony szkła połączeniem rtęci i cyny. Pierwszy próbę użycia do tego celu roztworu srebra przeprowadził niemiecki chemik Justus von Liebig w roku 1836.
Stopniowo rozwijano różne metody produkcji, zależne od metody redukcji srebrnych soli do srebrnego metalu.
Dziś używa się roztworu azotanu srebra, który wylewa się na powierzchnię szkła i pozostawia do działania przez około 1 godzinę. W tym czasie stopniowo dochodzi do redukcji azotanu srebra do srebrnego metalu. Ta warstewka jest osuszana, pokrywana szelakiem i malowana charakterystycznym brązowym kolorem. W ostatnim czasie do produkcji luster zaczęto również używać aluminium, które ma m.in. tę zaletę, że lepiej opiera się korozji (utlenieniu).

Produkuje się także lustra do celów przemysłowych i naukowych. Często są one wytwarzane przez odparowanie srebra, rodu lub aluminium i osadzane na przedniej powierzchni szlifowanego szkła w próżni. Warstwa odbijająca ma grubość około 0,1 mikrometra i musi być powierzchniowo chroniona (kryształem).