Abella Lusterko 10 x 14,5 cm różne kolory 215

Pierwszym lustrem była prawdopodobnie powierzchnia wody, gdzie ludzie mogli obserwować obraz swojego otoczenia lub także swoje "odbicie". W okolicach VI tysiąclecia p.n.e. pojawiają się wypolerowane obsydianowe tablice, które służą jako lustra. Od II wieku p.n.e. zaczyna się produkcja metalowych luster z wypolerowanego brązu. Te lustra powszechnie używali starożytni Egipcjanie, Grecy i Rzymianie. Grecy i Rzymianie czasami do podobnych celów używali także wypolerowanego srebra.

Użycie szklanych luster datowane jest na średniowiecze. Pierwsze rodzaje tych luster pojawiają się w weneckich Włoszech około roku 1300, od XVI wieku są tam już produkowane w dużych ilościach. Początkowy sposób wytwarzania polegał na pokryciu tylnej strony szkła połączeniem rtęci i cyny. Pierwszy próbę użycia w tym celu roztworu srebra przeprowadził niemiecki chemik Justus von Liebig w roku 1836.
Stopniowo rozwijano różne metody produkcji, zależne od sposobu redukcji soli srebra do srebra metalicznego.
Dziś używa się roztworu azotanu srebra, który wylewa się na powierzchnię szkła i pozostawia do działania na około 1 godzinę. W tym czasie następuje stopniowa redukcja azotanu srebra do srebra metalicznego. Ta warstewka wysycha, pokrywa się szelakiem i maluje charakterystycznym brązowym kolorem. W ostatnim czasie do produkcji luster zaczęto również używać aluminium, które ma m.in. tę zaletę, że lepiej opiera się korozji (utlenieniu).

Produkuje się także lustra do celów przemysłowych i naukowych. Często są one wytwarzane przez odparowywanie srebra, rodowu lub aluminium i ich osadzanie na przedniej powierzchni szlifowanego szkła w próżni. Warstwa odbijająca osiąga grubość około 0,1 mikrometra i musi być chroniona powierzchniowo (krzemem).